Stuurhuis
Bij de Jeanine Parqui is het stuurhuis de enige leefruimte voor de bemanning en de geredden (de machinekamers zijn wel -vanuit het stuurhuis- te bereiken, maar worden onder normale omstandigheden niet bemand). Voor de geredden zijn er in het stuurhuis twee zit/ligbanken (2000 mm) gesitueerd, met daarbij beugels voor de bevestiging van brancards.

De meeste apparatuur is verwerkt in een met skai bekleed dashboard van aluminium en is zo bevestigd dat het ook onder de zwaarste weersomstandigheden kan blijven functioneren. In het dashboard zijn  twee panelen geplaatst; één aan bakboord- en één aan stuurboordzijde. De panelen zijn van aluminium en hebben een dicht front. Aan bakboord zitten de schakelaars voor de kantelklep (aan en uit), bilgepompen, navigatieverlichting, sleeplichten, loopdekverlichting, ventilatie, raamverwarming en navigatie-controleverlichting. Aan stuurboord bevindt zich (de bediening van) de elektronica, ruitenwissers, luchthoorn, scheepsalarmsysteem, brandalarmsysteem, elektrisch bediende zoeklichten, handzoeklichten, hydraulieksysteem, temperatuurmeter uitlaatgas, kantelstopsysteem hoofdmotoren, tankbemeting, brandstofpompensysteem, magnetron, intercomsysteen en verwarming buitenspiegels. 

Het stuurhuis heeft rondom twintig ramen, van diverse afmetingen. De drie grote frontramen hebben aluminium geanodiseerde ZWK 800 profielen, voorzien van gehard, helder, gelaagd, verwarmd glas, waarvan 15mm buitenruit, 1,52 mm tussenfolie met verwarming (24V - 6W per dm2) en 6 mm binnenruit. De frontramen zijn verwarmd om ook ‘s winters bij een alarm direct uit te kunnen varen.
De zijramen zijn van dubbel lexaan. Dit in verband met brekers en uitstekende delen van een in nood verkerend schip, waarbij de reddingboot langszij moet. De achterste zijramen zijn lager dan de voorramen om de schipper in staat te stellen bij het langszij gaan goed zicht te hebben op het ‘raakpunt’ van zijn achterschip.

Is het zicht door omstandigheden toch onvoldoende, dan kan de schipper gebruik maken van de flying bridge. Van daaruit heeft hij een volledig overzicht over voor- en achterdek.
Het fenomeen ‘flying bridge’ stamt uit de jaren ’70. De Redding Maatschappij had toen ruim tien jaar ervaring met reddingboten met een gesloten stuurhuis (de Carlot, bouwjaar 1960, station Terschelling, was de eerste). De generaties daarvoor (Prins Hendrik, Dorus Rijkers, Brandaris, etc) hadden een open stuurstand. Hierdoor stond de bemanning bloot aan de elementen, maar had tevens een optimaal (over)zicht. Het gesloten stuurhuis van de Carlot, en de later gebouwde reddingboten, maakte het varen iets gerieflijker, maar de schippers klaagden over het soms slechte zicht en de beperkte communicatiemogelijkheden met de bemanning aan dek. Om dat op te lossen -het laatste argument is door het draadloze intercomsysteem van de Arie Visser achterhaald- werden de reddingboten van het type Carlot verbouwd. Het gesloten stuurhuis bleef, maar de flying bridge gaf de schipper tevens de mogelijkheid vanuit een open stuurstand te opereren. De flying bridge op de rigid inflatables wordt met name gebruikt bij het werken met het drenkelingenplatform.  De flying bridge van de Jeanine Parqui is uitgerust met een stuurwiel, gashendels, bucketbediening  en een vloeistof kompas.   

De brandblusinstallatie voor de machinekamers bestaat uit twee handbediende bluscilinders (één voor elke machinekamer), met elk een inhoud van 20 kilogram blusgas (FM-200). De bediening van de blusgascontainers gebeurt in de bergruimte. De blusstof ontlaadt via een flexibele hoge-drukslang, die is gekoppeld aan een RVS-leidingsysteem. In de machinekamer wordt de leiding voorzien van twee nozzles per machinekamer. De nozzles worden zo hoog mogelijk bevestigd en worden in hoofdzaak op de motoren gericht.
De Arie Visser beschikt tevens over een pre-wettingsysteem, om de opbouw en de tube nat te houden bij het langszij gaan van een brandend schip. Het systeem heeft rondom het schip twintig nozzles. Het pre-wettingsysteem kan indien nodig worden vervangen door een deflector, die het schip van voren in een deken van water hult. Desgewenst kan aan het bluswater schuim worden toegevoegd.
In het stuurhuis, de bergruimte en de machinekamers hangen in totaal zes portable sproeischuim- en poederblussers. De reddingboot heeft een eigen portable brandbluspomp (Honda).

Reddingboten als de Jeanine Parqui moeten onder alle denkbare weersomstandigheden blijven functioneren en worden voor zeer uiteenlopende taken ingezet: het redden van in nood verkerende scheepsbemanningen, het binnenbrengen van in nood verkerende vaartuigen, het aan land brengen van gewonden, het assisteren bij bergings- en brandblusactiviteiten, het vervoeren van stoffelijke overschotten, etc. Vandaar ook dat reddingboten beschikken over een breed assortiment aan inventaris.

Een selectie uit de inventarislijst van de Jeanine Parqui:

De Jeanine Parqui heeft een gereddencapaciteit van 120 personen. Daarbij is uitgegaan van de totale opnamemogelijkheid, dus ook rondom aan dek. In het stuurhuis is ruimte voor een aantal gewonden en enkele tientallen evacuées.
Schipbreukelingen worden overgenomen door langszij te gaan en de mensen te laten overstappen of -springen, of door ze in een brancard aan boord te nemen. Drenkelingen worden opgepikt door middel van het drenkelingenplatform in het achterdek, klimnetten aan stuurboord en bakboord, drenkelingentrappen, de rescueramp, en de ouderwetse middelen als pikhaak en werpring. Voor onderkoelde geredden heeft de Jeanine Parqui twee speciale onderkoelingsbrancards en -dekens. Bij slecht weer kunnen (sommige van) de geredden de beschikking krijgen over een reddingvest, of zelfs over een overlevingspak. Voor het verlenen van eerste hulp beschikt de Jeanine Parqui over een uitgebreide EHBO-kist en een zuurstofset. De bemanning is onderlegd in EHBO en reanimatie.